🐾 นิทานก่อนนอน เฉาก๊วยกับพี่ลาย ตอน "วิชาเป่านกหวีดเปิดประตูสวรรค์นักเรียน"

 🐾 นิทานส่งท้าย: เฉาก๊วยกับพี่ลาย และ "วิชาเป่านกหวีดเปิดประตูสวรรค์นักเรียน"

ที่หน้าประตูโรงเรียนสามเสนวิทยาลัยตอนเช้าตรู่ เฉาก๊วย กำลังนั่งจ้องรถยนต์ที่จอดเรียงกันยาวเหยียดพลางทำหูตั้งตามเสียงนกหวีด ส่วน พี่ลาย นั่งสงบนิ่งอยู่บนหลังคาป้อมยาม สายตามองดูพี่ 6642 และ 6647 ที่กำลังกวักมือเรียกรถให้เคลื่อนตัวอย่างคล่องแคล่ว

"พี่ลาย! ทำไมวันนี้เด็กๆ ใส่ชุดนักเรียนเดินถือเครื่องเขียนมากันเยอะจังพี่? แล้วทำไมหน้าตาแต่ละคนดูเคร่งเครียดเหมือนลืมเอาพุงมาด้วยเลย? พี่ตำรวจเขามาเป่านกหวีดสั่งให้เด็กๆ วิ่งแข่งกันเข้าโรงเรียนเหรอพี่?" เฉาก๊วย ถามพลางทำจมูกฟุดฟิดดูเป้สะพายหลัง

พี่ลาย ขยับหนวดอย่างสุขุม "เจ้าหนู... นี่คือ 'วันชี้ชะตา' ของพวกเขานะ ๑๐๙ ปี สน.บางซื่อ สอนเราว่า อนาคตของชาติเริ่มที่การศึกษา การที่พี่ๆ จราจรเขามาสู้แดดสู้ฝุ่นหน้าโรงเรียนแบบนี้ คือการทำทางให้เด็กๆ เดินไปหาความฝันได้ทันเวลา ถ้าไม่มีพี่ 6642 กับ 6647 คอยกั้นรถให้ ป่านนี้เด็กๆ คงใจสั่นเพราะกลัวเข้าห้องสอบไม่ทันแล้ว"

"อ๋อ... เหมือนเวลาที่พี่ลายวิ่งไปกันหมาเจ้าถิ่นให้ข้าเดินไปกินปลาทูได้ทันเวลาใช่ไหมพี่? การเปิดทางคือการมอบโอกาส!" เฉาก๊วยเริ่มซึ้งในความสำคัญของวินาที

"ถูกต้องที่สุด" พี่ลายพยักหน้า "ตำรวจคือผู้ช่วยสร้างโอกาสให้สังคม วันนี้หน้าที่ของเจ้าคือเดินไปให้กำลังใจน้องๆ ที่หน้าประตูนะ! บอกทุกคนด้วยว่า 'ทำข้อสอบให้ได้นะเมี๊ยว พี่ตำรวจเปิดทางให้แล้ว' บางซื่อต้องเป็นเขตแห่งความรู้ความปลอดภัยนะเจ้าแมวหน้ากลม!"

เฉาก๊วยยืดอกตะเบ๊ะ "รับทราบครับ! เฉาก๊วยจะเป็นมาสคอตนำโชคเองพี่! ใครหน้าบึ้งข้าจะไปกลิ้งโชว์พุงให้เขาหัวเราะก่อนเข้าห้องสอบเลย!" พี่ลายหัวเราะเบาๆ "ดีมาก... รอยยิ้มของเด็กๆ คือความภูมิใจของจราจรนะ"

จบตอน: 6642-6647 และชุดเคลื่อนที่เร็ว ปิดจ๊อบจราจรหน้าสามเสน... ส่งน้องเข้าสอบ ม.4 อย่างปลอดภัย คืนถนนที่ลื่นไหลให้ชาวบางซื่อ ด้วยหัวใจพิทักษ์สันติราษฎร์!