🐾 นิทานก่อนนอนเฉาก๊วยกับพี่ลาย ตอน "วิชาประทีปไล่แมวขโมย"

🐾 นิทานก่อนนอนเฉาก๊วยกับพี่ลาย ตอน "วิชาประทีปไล่แมวขโมย"
 
ที่ตีนสะพานเหล็กสวนรถไฟ เฉาก๊วย กำลังนั่งมองแสงไฟสีแดงน้ำเงินที่หมุนติ้วๆ จนตาแทบลาย พลางสงสัยว่าพี่ตำรวจเขามาจัดงานวัดอะไรตรงนี้หรือเปล่า ส่วน พี่ลาย นั่งสงบนิ่งอยู่บนราวสะพานเหล็ก มองดูเงาดำๆ ของมิจฉาชีพที่รีบเดินหนีทันทีที่เห็นแสงไฟจากรถพี่ 121-3

"พี่ลาย! ไฟนั่นมันสวยจังพี่ แต่มันแสบตาข้าพิกล แล้วทำไมพี่ตำรวจต้องมาจอดรถเปิดไฟทิ้งไว้แบบนี้ด้วยล่ะพี่? เขาไม่กลัวเปลืองแบตเตอรี่เหรอ?" เฉาก๊วย ถามพลางหรี่ตา

พี่ลาย ขยับหนวดอย่างสุขุม "เจ้าหนู... แสงไฟนั่นไม่ใช่แค่ความสวยงาม แต่มันคือ 'วิชาประทีปไล่ปีศาจ' ๑๐๙ ปี สน.บางซื่อ สอนเราว่า โจรลักรถมันกลัวแสงสว่างและการถูกมองเห็น การที่พี่ 121-3 เปิดไฟวับวาบตรงสะพานเหล็ก คือการตะโกนบอกโจรว่า 'กูอยู่นี่นะ อย่าคิดจะแตะรถชาวบ้านเด็ดขาด!' แบตเตอรี่รถหมดชาร์จใหม่ได้ แต่รถประชาชนหายมันชาร์จคืนไม่ได้นะ"

"อ๋อ... เหมือนเวลาที่พี่ลายเบิกตาโตแยกเขี้ยวใส่แมวต่างถิ่นที่จ้องจะมาขโมยลูกชิ้นข้าใช่ไหมพี่? แค่เห็นท่าทางเราเขาก็วิ่งป่าราบแล้ว!" เฉาก๊วยเริ่มเข้าใจความเท่ของแสงไฟ

"ถูกต้องที่สุด" พี่ลายพยักหน้า "ตำรวจต้องเป็นแสงสว่างในที่มืด วันนี้หน้าที่ของเจ้าคือช่วยดูโซ่คล้องรถนะ! ถ้าเห็นใครเอาคีมมาตัด ให้รีบส่งเสียงร้องให้ลั่นสวนเลย! บอกพี่ๆ เจ้าของรถด้วยว่า 'จอดให้ดี ล็อกให้แน่นนะเมี๊ยว พี่ตำรวจคอยเฝ้าให้แล้ว' สวนรถไฟต้องปลอดภัยนะเจ้าแมวหน้ากลม!"

เฉาก๊วยยืดอกตะเบ๊ะ "รับทราบครับ! เฉาก๊วยจะเป็นสายตรวจไฟกะพริบเองพี่! ใครมาด้อมๆ มองๆ รถคนอื่น ข้าจะกระโดดเกาะหลังให้เข็ดเลย!" พี่ลายหัวเราะเบาๆ "ดีมาก... ความปลอดภัยเกิดขึ้นได้ เมื่อตำรวจตื่นตัวและประชาชนร่วมใจนะ"

จบตอน: 121-3 สว่างไสวที่สะพานเหล็ก... เปิดไฟไซเรนสยบแผนลักรถ คืนความมั่นใจให้ชาวบางซื่อจอดรถหายห่วง!