🐾 นิทานก่อนนอน เฉาก๊วยกับพี่ลาย ตอน "วิชาไม้ง่ามเชื่อมไมตรี"

 🐾 นิทานก่อนนอน เฉาก๊วยกับพี่ลาย ตอน "วิชาไม้ง่ามเชื่อมไมตรี"

ที่ลานจอดรถ สน.บางซื่อ เฉาก๊วย กำลังนั่งจ้องมองไม้ยาวๆ ที่มีปลายโค้งๆ อย่างสงสัย พลางนึกว่าพี่ตำรวจเขาจะไปสอยมะม่วงที่ไหนหรือเปล่า? ส่วน พี่ลาย นั่งสงบนิ่งอยู่บนหลังคารถสายตรวจ มองดูพี่ บางซื่อ 2 และพี่ ดอนเมือง 2 ที่ยืนจับมือและมอบอุปกรณ์ให้กันอย่างชื่นมื่น

"พี่ลาย! ไม้อันนั้นมันเอาไว้สอยปลาทูบนที่สูงหรือเปล่าพี่? แล้วทำไมต้องส่งข้ามเขตไปให้พี่ตำรวจดอนเมืองด้วยล่ะ?" เฉาก๊วย ถามพลางทำจมูกฟุดฟิด

พี่ลาย ขยับหนวดอย่างสุขุม "เจ้าหนู... นั่นไม่ใช่ไม้สอยมะม่วง แต่มันคือ 'วิชาสยบมารระยะไกล' ๑๐๙ ปี สน.บางซื่อ สอนเราว่า การช่วยเหลือเพื่อนตำรวจคือการเสริมเขี้ยวเล็บให้กันและกัน ไม้ง้ามอันนี้จะช่วยให้พี่ตำรวจดอนเมืองสยบพวกคนคลุ้มคลั่งได้โดยที่ไม่ต้องเจ็บตัว การแบ่งปันคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนสีกากีนะ"

"อ๋อ... เหมือนเวลาที่พี่ลายแบ่งที่นอนนุ่มๆ ให้ข้าเวลาข้าหนาวใช่ไหมพี่? เราไม่ได้อยู่โรงพักเดียวกัน เอ๊ย... เราไม่ได้อยู่ซอยเดียวกันแต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้!" เฉาก๊วยเริ่มเข้าใจความเอื้ออาทร

"ถูกต้องที่สุด" พี่ลายพยักหน้า "ไม้ง่ามหนึ่งอัน อาจช่วยชีวิตคนได้หลายคน วันนี้หน้าที่ของเจ้าคือเดินไปช่วยพี่ๆ เขาแบกไม้นะ! (ถึงจะแบกไม่ไหวก็เถอะ) บอกพี่ดอนเมืองด้วยว่า 'เอาไปใช้ให้เกิดประโยชน์นะเมี๊ยว พวกข้าชาวบางซื่อเอาใจช่วย' ความปลอดภัยต้องกระจายไปทั่วกรุงเทพฯ นะเจ้าแมวหน้ากลม!"

เฉาก๊วยยืดอกตะเบ๊ะ "รับทราบครับ! เฉาก๊วยจะเป็นสายส่งอุปกรณ์เองพี่! ใครกล้าอาละวาดที่ดอนเมือง เจอไม้ง้ามบางซื่อเข้าไป รับรองจอดสนิท!" พี่ลายหัวเราะเบาๆ "ดีมาก... มิตรภาพสีกากี คือความแข็งแกร่งของสำนักงานตำรวจแห่งชาตินะ"

จบตอน: บางซื่อ 2 ส่งมอบไม้ง่ามให้ดอนเมือง 2... มิตรภาพข้ามเขตเพื่อภารกิจความปลอดภัย สยบเหตุคลุ้มคลั่งด้วยยุทธวิธีสากล!